Nowa edycja gry zaczyna rozkręcać się na dobre. Gracze muszą po raz kolejny zapłacić niemałą sumę, aby zagrać… no właśnie, w co? Czy dla typowego, niedzielnego gracza, który ma niewiele styczności z Ultimate Team, jest tu coś nowego? Znam odpowiedź – i muszę rozczarować naczelnych krytyków gier od EA – tutaj naprawdę są pozytywy. I nawet nie wiem, czy nie przeważają one nad słabymi stronami gry.

Rozgrywka

Najmniej pewny punkt w każdej wrześniowej recenzji. Ten akapit mógłbym edytować w zasadzie przez dobre kilka miesięcy, ponieważ EA słynie z wprowadzania sporych zmian i poprawek w samej rozgrywce. Nie wiem, czy będzie tak i w tym roku, bo szczerze powiedziawszy, bardzo łatwo przeniosłem się z FC 24 na FC 25. Gameplay zdaje się być dość podobny, nieźle wchodzą strzały finezyjne, “fałsze”, poruszanie się też jest równie przyjemne. Choć oczywiście z pewnym dużym minusem, który jak na razie, przynajmniej u mnie – utrudnia grę. Chodzi o sporego input laga, czyli opóźnienie w poruszaniu się. Poza tym, zmieniły się trochę podania – trzeba przyznać, że teraz jest większe prawdopodobieństwo, że będą one niecelnie, bądź niezależnie od nas piłka będzie szła po jakimś koźle. Oczywiście, do samej rozgrywki wprowadzone zostały znaczne ulepszenia pod kątem nowych taktyk i ról dla piłkarzy, o czym trzeba opowiedzieć trochę szerzej.

FC IQ – taktyczna rewolucja, jakiej nie mieliśmy

No właśnie – rewolucja. Tutaj to słowo nie jest ani trochę przesadzone, bo zmieniło się naprawdę wszystko. Zacznijmy od tego, że nasza drużyna o wiele bardziej zależy od tego, jaką taktykę ustawimy. Taktyka w piłce nożnej dzieli się na dwie części – w fazie gry bez piłki i z piłką. Korzystając z nowej technologii FC IQ możemy dowolnie ustawić piłkarzy w obu tych fazach gry.

Najlepsi piłkarze mają nawet kilka ról oznaczonych plusem (+) lub dwoma plusami (++), które dopasowane są do ich prawdziwych boiskowych umiejętności. Nie znaczy to oczywiście, że nie będziemy mogli użyć innych ról na danym piłkarzu – po prostu bez tych “plusów” będzie się on spisywał zwyczajnie gorzej. 

Właśnie dzięki FC IQ możemy skuteczniej ustawić swoją drużynę w każdej fazie. W fazie gry z piłką podobają mi się taktyki z obiegającymi schodzących napastników wahadłowymi, albo też zwiększanie ilości środkowych pomocników za sprawą przeniesienia do środka pola bocznego obrońcy. Jest tego tyle, że naprawdę trzeba samemu się tym pobawić. I o dziwo, to naprawdę działa, tylko pytanie – jak FC IQ wpłynie na rozgrywkę na najwyższym e-sportowym poziomie? 

Rush. Tylko nie myślcie, że to “podróbka” VOLTY!

Do FC 25 zawitała bardzo przyjemna nowość w postaci trybu Rush – zabawa 5v5 – w drużynie czterech piłkarzy z pola plus bramkarz. Można się nim bawić w różnych sekcjach gry, ale ja testowałem go w Ultimate Team, i przyznam szczerze, że jest to naprawdę bardzo przyjemna zabawa. Oczywiście do czasu, gdy trafimy w drużynie na graczy, którzy ciągle się kiwają i nie mają ochoty grać zespołowo. Jest to świetny tryb do gry ze znajomymi, a trzeba w dalszym ciągu zaznaczyć. Mecz trwa 7 minut, a za zwycięstwa dostajemy punkty Rush, za które możemy odblokować PD do naszej sezonowej przepustki. Co ciekawe, PD możemy zdobywać w różnych trybach gry, a wszystko liczy się do jednej sezonowej przepustki, która pozwala nam odblokowywać przede wszystkim nagrody w Ultimate Team. 

Ultimate Team. Stara bieda!

Muszę wspomnieć oczywiście o Ultimate Team, choć dla mnie słynny “FUT” z grubsza pozostał taki, jakim zostawiałem go w FC 24. Oczywiście – trochę się pozmieniało. W grze nie ma już kart kontraktów, a o duplikaty nie musimy się martwić – mamy teraz magazyn duplikatów, o który społeczność usilnie prosiła od lat. Pomieści on aż 100 kart i uważam, że to świetna nowość, która powinna być dodana już dawno temu. Poza tym, świetną częścią UT jest także Rush, o którym przed chwilą wspomniałem.

Co mnie martwi? Przede wszystkim niepokoi mnie to, że wysoko ocenione karty po raz kolejny wchodzą z impetem do gry jeszcze we wrześniu. Julian Alvarez otrzymał specjalną kartę w wydarzeniu związanym z Ligą Mistrzów, która otrzymała aż 6 oczek do oceny ogólnej. Z 84 do 90 overalla jeszcze we wrześniu. To są tak zwane “cuda” EA SPORTS, których chyba nikt nie zrozumie. Martwią także “momenty”, które miały być przyjemną częścią Ultimate Team, a tak naprawdę niemal nikt nie wykonuje umieszczonych w nich zadań. Tryb nie wypalił, ale tylko i wyłącznie przez lekkie porzucenie tematu przez EA. 

Kariera. Można się pogubić?

Sporo zmian doszło też w trybie kariery. Przede wszystkim to, co rzuca się w oczy – nowe menu, o którym powiem trochę później. Naszą uwagę przykuwają nowe social-media w grze, gdzie możemy czytać o plotkach m.in. z rynku transferowego. Swój udział w FC 25 ma też postać słynnego dziennikarza Fabrizio Romano, który ogłasza “here we go”, gdy transfer jakiegoś zawodnika jest niemal pewny. 

EA SPORTS wprowadziło także ikony do trybu kariery. Mamy do wyboru jedną z kilku ikon (w wersji Ultimate jest to m.in. Ronaldo, Henry czy Pirlo) i możemy nią rozpocząć karierę w dowolnym klubie. Nawet w jakiejś polskiej ekipie! 

Do kariery zawodnika zostały dodane “historie pochodzenia”. Trzy ścieżki, każda z własnymi zaletami i wyzwaniami, poprowadzą Cię przez początek Twojej kariery, przynosząc różne możliwości i nowe podejścia do kariery gracza.

Możemy zacząć jako cudowne dziecko pochodzące z legendarnej rodziny piłkarskiej, aby udowodnić, że potrafisz przetrwać presję związaną z tą rolą i stworzyć własne dziedzictwo, jednocześnie wynosząc swoje słynne nazwisko na wyższy poziom. Możemy także grać jako osoba o skromnych początkach, ale z niewzruszonymi marzeniami i mnóstwem talentu. I wreszcie, możemy rozpocząć swoją podróż jako zawodnik, który zaznał chwały futbolu najwyższej klasy, ale doznał kontuzji zagrażającej jego karierze i teraz powraca. 

A, i jeszcze mniejszy smaczek, ale na pewno zainteresuje pewne grono fanów – od teraz można także grać karierę wybraną piłkarką bądź zostać menedżerem żeńskiej ekipy. Myślę, że to na pewno urozmaicenie na ewidentny plus, choć zaraz na pewno znajdą się osoby, które będą ten pomysł… delikatnie mówiąc… krytykować. 

Menu. Ogromny zawód

Menu, a przede wszystkim jego działanie, jest dla mnie największym rozczarowaniem całej gry. Bardzo często potrafi się zwiesić, przy odbieraniu nagród z przepustki sezonowej potrafi zglitchować się, co zmusza do resetowania gry. Nie można także zbyt szybko dodawać piłkarzy, choćby do SBC, właśnie przez powolne reagowanie menu na nasze polecenia. Dla mnie to największa pomyłka nowej gry, jest to coś, co naprawdę potrafi uprzykrzyć życie. 

Mimo wszystko, menu przeszło sporą rewolucję w trybie kariery, o czym tylko wspomniałem wcześniej. Wygląda ono już bardziej jak menu z Ultimate Team. Choć jest w nim sporo różnic, to znajdziemy wspólne punkty zaczepienia, które ujednolicają poruszanie się po interfejsie gry i zarządzanie wszystkim. Sami zobaczcie, że wygląda to zupełnie inaczej. I dla mnie też o niebo lepiej. Trzeba się po prostu przyzwyczaić. 

Na końcu coś, na co jako redaktor czekałem

Nowy system powtórek. Wreszcie! W końcu można za jego pomocą nagrać fajne filmy, pokazać bramki z odpowiedniego kąta, czy zrobić zdjęcia piłkarzom z dowolnego ujęcia. To oferuje nowy system powtórek, który naprawdę jest czymś, czym zaskoczyłem się już podczas testowania gry w wersji beta. Można robić zdjęcia niemal jak aparatem fotograficznym, opcji jest od groma, ale myślę, że może to być dobra zabawa dla kogoś, kto lubi uwieczniać swoją przygodę – np. w karierze. Spójrzcie sami!

fot. https://fifauteam.com

Cena i zakup. Czy warto? 

A teraz najtrudniejsze. Nie powiem Wam czy Warto, ale powiem od siebie co nieco. Gra mimo wszystko jest droga i trzeba już teraz wydać na nią około 320 złotych. Przyznam – FC 25 najlepiej smakuje na świątecznej promocji, choć wiadomo, że najbardziej stracą na tym gracze Ultimate Team. Dlatego jeśli jesteś niedzielnym graczem, bądź grywasz karierę – poczekaj do grudnia, a stosunek jakość-cena na pewno Cię usatysfakcjonuje. No, i mam nadzieję, że do tego momentu będą naprawione wszystkie bugi!

Artykuł FC 25 – pierwsze wrażenia, recenzja pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

Robert Lewandowski otrzymał swoją pierwszą kartę POTM w tym roku, a także drugą w historii jego gry w La Liga. Polak ma teraz swój dobry okres i nie ma co do tego wątpliwości. Powrócił do najlepszej dyspozycji z początków jego gry w Blaugranie w momencie, gdy niemal wszyscy zatracili na to wiarę. Także teraz – w najbliższych dniach – pomoże reprezentacji Polski w finale baraży z Walią. Stawką jest najprawdopodobniej ostatni wielki turniej RL9 w reprezentacji – EURO 2024 w Niemczech. 

Od zawsze pod znakiem zapytania

Polski snajper odkąd pamiętam nigdy nie był stawiany w czołówce napastników gier serii FIFA, czy teraz EA SPORTS FC. Zawsze była ta jedna wątpliwość – “czy on jest w ogóle grywalny?”. Takie i podobne pytania od zawsze zadawali sobie fani Ultimate Team. To nigdy nie był zawodnik, który idealnie wpisywał się w “metę” gry – zawsze brakowało tego jakże istotnego tempa, zwinności, ale i przede wszystkim lepszej sylwetki. Ja jednak Roberta nigdy nie skreślam – i jak testuję większość jego kart co roku, tak też zrobię i teraz. 

Zawodnik miesiąca na papierze

Powiedzmy sobie szczerze – Robert Lewandowski w wielu aspektach na karcie wygląda po prostu świetnie. Największe wrażenie robi oczywiście statystyka strzelania – która przecież u naszego snajpera nigdy nie była niska. 93 punkty w tym aspekcie gry wyglądają znakomicie – nawet w marcu – co oczywiście świadczy o wielkiej jakości Roberta na wirtualnym, ale i prawdziwym boisku pod tym kątem. Wbrew pozorom i wielu docinkom na wysokim poziomie na karcie stoi także drybling. Oceniony aż na 90, co może sprawiać wrażenie, że Robert nie jest aż tak “ociężały”, jak mówią gracze. To jednak zweryfikujemy sobie nieco później. Statystyki podań i fizyczności, jak na klasową dziewiątkę przystało, również wyglądają bardzo dobrze. Wielką bolączką Roberta jest jednak tempo. 83 punkty na tej statystyce w drugiej połowie marca to jednak niewiele, ale czy skreśla to Polaka na pozycji napastnika? Oczywiście, że nie. 

Polski goleador w akcji

Robert Lewandowski w wersji zawodnika miesiąca lutego jest z pewnością wyróżniającym się napastnikiem. Przez około 20 spotkań w całkowicie różnych meczach i trybach gry, grało mi się nim naprawdę przyjemnie pod wieloma względami. Wiadomo – Robert nie jest w absolutnej czołówce napastników w tej grze i tego nie oszukamy, ale może służyć jako naprawdę dobra karta do świetnej zabawy. 

Chyba warto zacząć od plusów. Wykończenie Roberta stoi na najwyższym poziomie. Tą kartą można strzelać naprawdę z każdego miejsca bliżej szesnastki rywala, a uderzenie będzie naprawdę dużym zagrożeniem dla przeciwnego bramkarza. Strzał z dystansu, mocny strzał, zwykłe wykończenie czy też uderzenia finezyjne – każdy z tych aspektów stoi na najwyższym poziomie i trudno dorównać Polakowi pod tymi aspektami. Istotą tej karty jest także naprawdę dobry balans ciałem i drybling. Jeśli naprawdę czujesz tą kartę, to będziesz naprawdę bardzo szybko przedzierał się w pole karne rywala. A i też nikt cię nie przepchnie, bo realnie równowaga i siła fizyczna napastnika FC Barcelony stoją także na najwyższym poziomie. 

Powiem szczerze, że osobiście lubię grę przez środek i do takiej gry Robert potrafi się idealnie wpasować. Gra kombinacyjna, z pierwszej piłki, wyciąganie obrońców – to jest coś, co lubię u napastnika i na tym polu mogę go pochwalić. Tym samym duży plus należy postawić do jego podań – choć te długie czasami bywają nieprecyzyjne, to z reguły są na dobrym poziomie. Myślę że pod tym kątem styl “katalizator” załatwi sprawę – będzie to chyba najlepsze wzmocnienie statystyk dla RL9.

Stop – a gdzie minusy?

Czas ponarzekać, moi drodzy. Choć tego narzekania będzie chyba mniej niż faktycznego chwalenia tej prawie najnowszej karty Roberta. I chyba wszyscy zdajemy sobie sprawę, o czym chcę napisać – to jest po prostu tempo. No jak by ta karta nie była dobra, ile by nie miała plusów, to i tak tempo jest jej piętą achillesową. Choć ten ubytek w szybkości nie jest tak odczuwalny względem średnich kart, to gdy postawimy przy Robercie najnowsze karty najlepszych stoperów w grze – no Polak ma bardzo ciężko wygrać z nimi w pojedynkach biegowych. Mierzyłem się z kilkoma klasowymi stoperami i wiem, że często z jakiegoś wybiegnięcia Roberta nic nie wynikało, a akcja paliła na panewce. To tempo byłoby co najwyżej przyzwoite kilka miesięcy temu – dziś jest po prostu słabe i niewystarczające. “Katalizator” nieco ratuje sprawę, ale nie na tyle, aby nie było tego czuć.

Tyle narzekania na tempo, że chyba następne minusy warto zacząć od nowego akapitu. I myślę, że w dwóch akapitach się w tym narzekaniu zamkniemy, bo główną wadę mamy za sobą. Ale kurczę, jest marzec, a nowa karta wydawana w wyzwaniach budowania składu nie ma drugiego złotego stylu gry. Nowa karta “w formie” Roberta już taki drugi styl dostała, ale jest ona mimo wszystko o wiele słabsza od wersji POTM. Ten jeden złoty styl gry, który ma Robert – mocne główki – może być też minusem. Jest to trochę bezużyteczny styl gry, a i Robert też często do takich sytuacji nie dochodzi. Jeszcze jedna rzecz – słabsza noga. EA SPORTS mogłoby wykonać ukłon w kierunku RL9 i dodać mu tą jedną gwiazdkę słabszej nogi. Nie, żeby było to jakoś mocno odczuwalne, ale na tym etapie bym tego po prostu wymagał. Może moje wymagania są zbyt duże? Nie wiem. 

Cena i czas wykonania

Szczerze powiedziawszy, cena, jaką musimy od zera zapłacić za kartę Roberta Lewandowskiego jest dosyć śmieszna. To jedynie dwa składy – 85 i 87, a w dalszym ciągu możemy zyskać napastnika ponadprzeciętnego – takiego, który pod wieloma aspektami jest naprawdę dobry. Nie we wszystkim, co warto zaznaczyć, ale wielu osobom może się ta karta spodobać. Cena od zera jest niska, bo to zaledwie 140 tysięcy monet w dwóch składach, które wymieniłem powyżej. To także być może jedna z ostatnich okazji, aby nabyć polskiego goleadora w takiej specjalnej wersji dla zawodnika miesiąca. W końcu Robert ma już prawie 36 lat i coraz bliżej mu do końca poważnej kariery. 

Termin ważności SBC to 1 kwietnia 2024 godz. 19:00. Nie czekajcie do ostatniej chwili!

Artykuł Obywatelski obowiązek, czy jednak opcja do pominięcia? Robert Lewandowski POTM (92) pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

W grze w ubiegły piątek pojawiła się specjalna, urodzinowa karta Ewy Pajor. Co prawda nie z okazji jej urodzin, a 15. rocznicy powstania trybu Ultimate Team. Karta zapowiadała się na papierze na jedną z najlepszych, a realia gry pokazały, że Ewa Pajor wcale do ścisłej czołówki kart nie należy. Mało tego – jest w wielu aspektach bardzo rozczarowująca. 

Pierwsze wrażenie

Pierwsze wrażenie robią na nas zawsze statystyki. To po nich po części możemy w stanie wydedukować, czy karta będzie spełniała swoją rolę na boisku, czy też nie. Wiadomo – statystyki nie grają, o czym wszyscy dosyć doświadczeni gracze Ultimate Team powinni wiedzieć. Karta reprezentantki Polski jest oceniona na 90 OVR – ma 91 statystyki tempa, 92 strzelania i 93 dryblingu. Do tego dwa style gry plus, w tym jeden bardzo użyteczny – na przyspieszenie. I same te cechy tworzą już ponadprzeciętnego napastnika lub skrzydłowego. Ale jak to jest, że takie liczby na karcie są warte 25 tysięcy monet? Gdzie tkwi główny problem?

Co jest nie tak z reprezentantką Polski?

Ewa Pajor w swojej urodzinowej wersji jest jedną z najlepszych polskich kart w historii Ultimate Team, ale siłą rzeczy w realiach samej gry spisuje się bardzo przeciętnie. Przede wszystkim chodzi tutaj o sposób poruszania się i samą sylwetkę. Nie jest ona stworzona do gry na szpicy, łatwo ją “przestawić” dość przeciętnym obrońcom, a wygranie pojedynku główkowego czy skuteczne wybiegnięcie za plecy obrońców jest bardzo ciężkie do wykonania. Szczególnie to drugie jest kompletną pomyłką, gdyż Ewa Pajor mierzy jedynie 167 cm wzrostu. 

Może z graniem na szpicy jest trochę wad, ale spójrzmy na jej alternatywną pozycję – lewe skrzydło. Zauważyłem ten sam problem z wybieganiem. Ciężko obiec jej bocznych obrońców by wyjść do podania prostopadłego. Gdy przyjdzie co do czego, Ewa Pajor ma spory problem z dryblingiem, gdyż jakimś niewytłumaczalnym sposobem potrafi uciec lub odskoczyć od niej piłka. Z podaniami – jak na tą pozycję – też nie jest wesoło. Nisko notowane dośrodkowania – jedynie na 50 – także przekładają się na realia w grze. Wrzutki są dość nieprecyzyjne, ale i słabe. To samo z podaniami – nie mówię już o prostopadłych, przeszywających linię obrony podaniach, bo nawet te klasyczne, krótkie, wydają się być dość słabe. Brakuje minusów? Trzy gwiazdki słabszej nogi na ten etap gry to zdecydowanie za mało i od napastnika wymaga się co najmniej czterech, a teraz to i nawet pięciu gwiazdek.

Dość narzekania

Skoro tyle zdążyłem ponarzekać, to co właściwie jest w tej karcie dobrego? Przede wszystkim, faktycznie odczuwalna jest szybkość Ewy Pajor. Styl gry na bieganie faktycznie pomaga się jej skutecznie rozpędzać wraz z piłką i to po prostu czuć. Co innego gdy po prostu ciężko jej wybiegać na wolne pole. Oczywiście warto pochwalić także pięć gwiazdek sztuczek, co sprawia, że Polka może wykonać niemalże wszystkie tricki w grze – to rzadkość w przypadku polskich kart, więc należy się z tego cieszyć. Ogólnie nie można też narzekać na jej zwinność czy samą skuteczność, bo w polu karnym, ale i poza nim, Ewa Pajor jest po prostu skuteczna. Potrafi oddać uderzenie z każdej pozycji i myślę, że to jest najlepszy atut tej karty. 

Cena robi wrażenie

Cena za kartę Ewy Pajor jest śmiesznie niska, ale dość adekwatna do realiów gry. Napastnik o takim profilu, z tyloma wadami i problemem w rozegraniu piłki nie wyrywa się poza przeciętność, a same wykańczanie akcji w polu karnym ze swojej lepszej, prawej nogi to za mało. Przykro to mówić, ale nie podbijemy nią świata Ultimate Team. Mimo to jest to z pewnością fajna karta do zabawy czy składu “Polek i Polaków”, który w teorii można już zacząć montować. Nawet na dzień dzisiejszy wyglądałby całkiem nieźle!

Artykuł Jedna z najlepszych polskich kart w historii kosztuje jedynie 25 tysięcy monet. Dlaczego? pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

Pablo Gavira to młody, dopiero co kiełkujący hiszpański piłkarz, który od lat zasila szeregi FC Barcelony. Od juniorów, aż po pierwszą drużynę, do której wspiął się już w wieku zaledwie 17 lat. Mimo strasznej kontuzji, która go dopadła, dostał on pięknie wyglądającą, specjalną kartę w wydarzeniu “Versus”. Nawet dwie karty – lodową, oraz ognistą, które różnią się nieco statystykami, stylem gry+ oraz gwiazdkami sztuczek. I obie z tych kart można dalej zdobyć dość tanim kosztem poprzez drogę Wyzwań Budowania Składu, które naprawdę nie obciążą znacząco naszych klubowych zasobów. Do testu – ale i także po prostu do mojego składu – wybrałem tą pierwszą wersję – lodową. Jak prezentuje się ona na papierze?

Karta na papierze

Okiem zwykłego gracza, Gavi na papierze prezentuje się pewnie dość przeciętnie. Patrząc na statystyki, to niczego nie ma specjalnie za wiele – nie jest wybitny ani w obronie, ataku, czy też samym bieganiu. Chociaż tempo ocenione na 84 to wcale nie jest zły wynik, tak tego strzelania czy fizyczności teoretycznie może po prostu brakować. Wybitnie wyglądają statystyki podań i dryblingu, co w środku pola jest w szczególności ważne – i uwierzcie mi, później opowiem Wam, że te dwie statystyki naprawdę czuć. Na karcie sztuczek i słabszej nogi Wam nie pokażę, ale jest to także ewidentny plus niebieskiego, czy nawet czerwonego Gaviego. Ta “lodowa” wersja ma 4 gwiazdki sztuczek i 5 słabszej nogi, co idealnie sprawdza się w składach tych, którzy ponad niezwykłe umiejętności i tricki cenią sobie ponadprzeciętną precyzję w każdej sytuacji. 

Style gry

Style gry to także ewidentny atut karty młodego Hiszpana. Jest ich aż osiem, a z racji, że niemalże wszystkie są dość użyteczne, sprawiają, że pozyskanie tego piłkarza drogą WBS jest jeszcze bardziej atrakcyjne. 

• Incisive Pass+ – maksymalna prędkość i precyzja podań.
• Long Ball Pass – zwiększona dokładność i szybkość podań lobem i przerzutów.
• Tiki Taka – umiejętność wykonywania trudnych podań po ziemi po raz pierwszy z dużą dokładnością, z użyciem tylnych pięt, jeśli to konieczne. Krótkie podania po ziemi są niezwykle celne.
• Slide Tackle – umiejętność zatrzymania piłki u stóp gracza podczas wślizgu.
• Rapid – zwiększona prędkość podczas sprintu z piłką, zmniejszone ryzyko błędu podczas sprintu lub odbicia piłki.
• Flair – zwiększona dokładność sprytnych podań i strzałów.
• First Touch – mniejsza liczba błędów przy chwytaniu piłki i szybsze przejście do dryblingu od pierwszego kontaktu.
• Relentless – zmniejszono utratę zmęczenia podczas gry i zwiększono regenerację zmęczenia w przerwie.

Test w samej grze

No cóż, to od ogólników i informacji podanych na papierze, czas przejść do faktycznej recenzji. Przede wszystkim jest to ponadprzeciętny i bardzo poprawny pomocnik. Gavi w wersji “lodowej” jest do bólu uniwersalny – ze stylem gry “motorniczy”, można na nim z pewnością polegać w ataku, rozegraniu, a od biedy i w defensywie. Wszędzie daje sobie radę, ale z pewnością najlepszy jest w podaniach i rozgrywaniu piłki. U mnie funkcjonuje to perfekcyjnie. To, jak szybko dzięki swoim gwiazdkom sztuczek, stylowi gry+ a także statystykom podań, Gavi potrafi uruchomić skrzydłowych czy napastnika, jest wprost niesamowite. To jest największy atut tej karty. Trzeba oddać mu także świetny drybling, wystarczającą ilość gwiazdek sztuczek oraz genialną zwinność. Tu działa wszystko bez zarzutu, a Hiszpan potrafi zrobić naprawdę niemało dymu w środku pola. Oczywiście, poza plusami, jest się także do czego przyczepić. Karta byłaby absolutnie kompletna, gdyby piłkarz miał nieco więcej siły, był inaczej zbudowany i miał trochę więcej umiejętności w defensywie – ale jest to typowy, techniczny piłkarz, więc nie chcę się tutaj do tego ogromnie czepiać. W ofensywie brakuje mu czegoś “wow” w postaci dobrego uderzenia – nie chcemy nim raczej szukać uderzeń z dystansu, a jeśli zdobywa już jakieś bramki, są to zazwyczaj gole wbijane “na pustą”. 

Cena i wymagania

Gavi dostępny jest w dwóch wersjach ocenionych na 88 – niebieskiej i czerwonej. Obie dostępne są w wyzwaniach budowania składu, jednakże dziś skupiłem się na tej “lodowej” wersji. Wymagania są świetne – to zaledwie trzy składy ocenione na 87, 86 i 84, przy czym nie potrzeba kart “w formie”. Za całość od zera zapłacilibyśmy 230 tysięcy monet, co myślę, że jest bardzo rozsądną opcją i dobrym wyborem do wielu składów w Ultimate Team. 

Artykuł Kataloński wojownik – jak w grze spisuje się Pablo Gavi (88)? pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

Bycie gwiazdą okładki to nie lada wyróżnienie, którego dostąpiło niewielu piłkarzy w historii serii gier FIFA i EA FC. Zazwyczaj ten, który znajduje się na okładce, należy do absolutnej elity piłkarzy na prawdziwym boisku, ale i również na tym wirtualnym jeśli chodzi o grywalność. To pierwsze w przypadku Erlinga Haalanda się zgadza – a co z jego “grywalnością”? Może być różnie, ale sprawdziliśmy jego najsłabszą – podstawową wersję. Na tym etapie jest to już karta dosyć budżetowa – ale o cenie później.

Karta na papierze

Erling Haaland jest najwyżej ocenionym piłkarzem w tej edycji Ultimate Team. Nic dziwnego, gdyż w poprzednim sezonie dopisał na swoje konto całe mnóstwo bramek, a Manchester City sięgnął po tryplet. Tak wysoka ocena nie powinna nas zatem dziwić. Ale patrząc na resztę – wygląda to co najmniej przyzwoicie – jak przystało na takiego napastnika. Statystyki Haalanda na karcie imponują – wysokie tempo, teoretycznie fenomenalne są także strzały a także fizyczność. Liczby sugerują, że piłkarz może mieć problemy z podaniami i dryblingiem – i faktycznie je ma, ale o tym za moment. Jeśli ktoś patrzy na kartę Erlinga Haalanda po raz pierwszy, myślę, że wygląda ona naprawdę kusząco, aby kupić ją na próbę i po prostu przetestować. A, no i mankament, trochę poza kartą – gwiazdki 3*/3*.

Style gry

Norweski napastnik, mimo bycia ambasadorem i gwiazdorem okładki FC 24, nie bryluje jeśli chodzi o style gry. Brakuje mu stylów przydatnych choćby przy strzelaniu. Ma on zaledwie trzy style, którymi może pochwalić się na wirtualnym boisku. Są to:

• Akrobata+ – maksymalna celność podczas wykonywania woleja i dostęp do dodatkowych animacji akrobatycznych woleja.
• Potężne główki – wykonuje główki ze zwiększoną dokładnością i mocą.
• Szybkie kroki (rakietka) – przyspiesza szybciej podczas wybuchowego sprintu AcceleRATE 2.0.

Wrażenia z gry

Od razu, bez owijania w bawełnę – Erling Haaland w samej grze jest ponadprzeciętnym napastnikiem. Wyróżnia go przede wszystkim unikalna sylwetka i styl biegania, który przypomina nieco bieg “robota”. Ale spełnia swoje zadanie, bo Haaland w tym aspekcie jest naprawdę niezły – potrafi naprawdę dobrze wybiegać do prostopadłych piłek i urywać się obrońcom. Nieco większy problem stanowi spotkanie się z nimi w twarzą w twarz, ponieważ Norweg praktycznie nie ma dryblingu. Niezależnie, czy gramy na słabszego, czy lepszego obrońcę – ominięcie go jest po prostu ciężkie.

Wydawać by się mogło, że jego ociężała sylwetka to jedyny problem – niestety tak nie jest. Mimo, że Haaland dobrze porusza się po boisku i potrafi znaleźć się w stuprocentowej sytuacji, często jest po prostu nieskuteczny. Zagrałem Norwegiem dziesiątki spotkań – i uwierzcie mi, wiem co mówię. Zdecydowanie brakuje tutaj choćby jednej gwiazdki więcej jeśli chodzi o jego słabszą, prawą nogę. Także brak stylów gry, które ułatwiają strzały jest po prostu uciążliwy. Przez to Haaland potrafi marnować więcej sytuacji niż powinien. Na plus przy strzałach jest jednak zdecydowanie to, że często udaje się zdobyć nim efektowne bramki – potrafi on ładnie złożyć się do woleja, a nawet soczyście uderzyć mocnym strzałem.  Jeszcze jednym minusem są podania, które są po prostu mało precyzyjne. 

Ankieta

Cena

Za Erlinga Haalanda w zwykłej, złotej wersji, zapłacić musimy lekko ponad 70 tysięcy monet. To praktycznie cena karty “fodderowej”, więc jest on naprawdę tani. Ale czy warto?

Artykuł Czy okładkowa gwiazda daje radę? Test Erlinga Haalanda (91) pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

Wszystko rozchodzi się o pewną piłkarkę. Selma Bacha jest lewą obrończynią w Olympic Lyon, gdzie stanowi ewidentny filar swojej drużyny. 23 letnia reprezentantka Francji mimo młodego wieku zdążyła wygrać ze swoją drużyną cztery puchary żeńskiej Ligi Mistrzów, a także cztery mistrzostwa i trzy puchary kraju. Na wirtualnej murawie w EA SPORTS FC 24 także uważana jest za jedną z najlepszych.

Karta na papierze

Selma Bacha w wersji RTTK wygląda w teorii po prostu dobrze – ponadprzeciętne tempo, tak samo można powiedzieć o obronie i warunkach fizycznych. Podania i drybling generalnie także powinny ułatwiać grę tą kartą, a zarazem przybliżać ją do słynnego “gangu Gullita”, gdzie wszystkie statystyki ocenione są powyżej bariery 80. Selmie brakuje jedynie lepszych strzałów, aby mogła pochwalić się obecnością w tym “gangu”. Niezłe są także gwiazdki – 4 sztuczek i 3 słabszej nogi sprawiają, że Bacha wygląda jeszcze lepiej. Karta może otrzymać jeszcze dwa ulepszenia z racji, że jest to seria RTTK – zależeć one będą od występów Lyonu w UEFA Women’s Champions League. Może być oceniona nawet na 90.

Style gry

Bacha może bardzo pozytywnie zaskoczyć jeśli chodzi o jej style gry. Ma ich aż siedem, w tym jeden ulepszony styl gry+. Chodzi oczywiście o Whipped Passes+, które pozwalają na niezwykle podkręcone i precyzyjne dośrodkowania. To jest jeden z największych, o ile nie największy atut karty Francuzki.

• Whipped Pass+ – Maksymalna dokładność, prędkość i krzywizna wrzutek.
• Dead Ball – Wykonuj rzuty wolne ze zwiększoną szybkością, krzywizną i celnością. Linia trajektorii rzutów wolnych jest również wyraźniejsza i dłuższa.
• Block – Zwiększony zasięg i szansa na sukces podczas wykonywania bloku.
• Anticipate – Poprawiono skuteczność ataku na stojąco i uzyskano możliwość zatrzymania piłki u stóp gracza podczas ataku.
• Technical – Zwiększona prędkość podczas korzystania z Kontrolowanego Sprintu, umożliwia wykonywanie szerokich skrętów podczas kozłowania z większą precyzją
• Quickstep – Przyspiesza szybciej podczas wybuchowego sprintu AcceleRATE 2.0
• Relentless – Zmniejszono utratę zmęczenia podczas gry i zwiększono regenerację zmęczenia w przerwie.

Wrażenia z gry

Bacha w grze sprawia wrażenie świetnej obrończyni, a nawet czasem skrzydłowej. Jej umiejętności są na najwyższym poziomie pod każdym względem – jest okropnie szybka, szczególnie ze stylem gry “cień” i dobra w obronie. Oczywiście – pewnym mankamentem może być niski wzrost, ale szczerze powiedziawszy to naprawdę nie przeszkadza. Ogromnym plusem są jej style gry, które pozwalają na niesamowity popis dośrodkowaniami (Whipped Pass+), a także na poprawę szybkości (Quick step) czy wytrzymałości (Relentless). Szczególnie te pierwsze – dośrodkowania, stanowią chyba największy atut tej karty poza umiejętnościami defensywnymi. Jej umiejętności są idealne do wykorzystania z piłkarzem takim jak Robert Lewandowski, który ma ulepszony styl gry główek, a także ma świetne wykończenie, które pomoże finalizować piłki zagrywane przez Francuzkę.

Cena

Piłkarka dostępna jest w wyzwaniach budowania składu do 21 listopada. Cena? Około 160 tysięcy monet umieszczonych w dwóch składach – trzeba przepalić drużynę o ocenie 85 i 86. Czy warto?

Artykuł Terminatorka lewej flanki, czyli Selma Bacha RTTK (88) pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

Dembele to obecnie ciągle wielki talent w piłce nożnej. W tym okienku transferowym zamienił Barcelonę na PSG, co obiło się szerokim echem w piłkarskim świecie. Jego gra w poprzednim sezonie potrafiła zadziwiać, więc otrzymał on aż +3 do swojej oceny w EA SPORTS FC 24 względem poprzedniej edycji. W ubiegłym roku był horrendalnie dobry, a jak jest w FC 24?

Karta na papierze

Francuz na papierze wygląda bardzo dobrze, a nie jest to jego najlepsza karta w tej edycji (posiada on już lepszą wersję – RTTK). Nasze oczy jako pierwsze widzą przede wszystkim bardzo wysokie tempo, które wynosi aż 93. To świetna statystyka jak dla skrzydłowego. Inne ważne statystyki to także strzały, podania czy drybling – Dembele nie zawodzi w żadnej z nich. Oczywiście, strzelanie można trochę podrasować, jednakże podania i drybling stoją na bardzo dobrym poziomie. Szczególnie wewnątrz tej ostatniej statystyki możemy zobaczyć zdumiewające liczby – 90 zwinności, 81 równowagi, 89 samego dryblingu. Jeśli patrzeć na gwiazdki, to też nie ma się czego czepiać. Dembele ma 5 gwiazdek sztuczek i słabszej nogi, więc nie ma dla niego praktycznie ograniczeń. Teoretycznie powinniśmy obawiać się jego fizyczności wynoszącej 57, ale bez obaw – nie jest ona tak potrzebna, jak wielu może sądzić.

Na papierze jest dobrze. Nawet bardzo dobrze. Ale jak się do tego ma jego gra?

Style gry

Dembele może pozytywnie zaskoczyć także swoimi stylami gry. Posiada on chyba najważniejsze cechy dla skrzydłowego i realnie czuć, że przekładają się one na grę. Posiada on także jeden Styl gry+, więc w jednym z nich jest perfekcyjny. Oto wszystkie style gry, które posiada na swojej złotej karcie:

• Rapid (Styl gry+) – maksymalnie zwiększona prędkość podczas sprintu z piłką, maksymalnie zmniejszone ryzyko błędu podczas sprintu lub odbicia piłki.
• Flair – zwiększona dokładność sprytnych podań i strzałów.
• Trickster – zdobądź możliwość wykonywania unikalnych sztuczek technicznych.
• Quick step – przyspiesza szybciej podczas eksplozywnego sprintu AcceleRATE 2.0.

Wrażenia z gry

Dembele w nowej edycji gry jest tym samym Dembele, co rok temu. Niezawodny, niepodrabialny skrzydłowy. Jego tempo nie jest zakłamane w żadnym calu – jest bardzo szybki, potrafi wygrać wiele pojedynków biegowych. Doskonale radzi sobie też w dryblingu. Pomagają mu w tym jego style gry i styl biegania. Nie możemy czuć się ograniczeni także jeśli chodzi o sztuczki i gwiazdki słabszej nogi. Francuz ma je ocenione maksymalnie – 5*/5*. Po ponad dwutygodniowej przygodzie z Dembele trzeba oddać mu jedno – jest okropnie użyteczny. Nie wiem na jak długo, ale ma wszystko, czego potrzebuje gracz na jego pozycji. 

Cena

Na dzień 14.10.2023, cena za Dembele wynosi odpowiednio:

• Konsole: 165K
• PC: 170K 

Artykuł Niepowstrzymany drybler – jak spisuje się Ousmane Dembele? (86) pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

“Lewy” to jeden z najlepszych napastników w historii piłki nożnej – tutaj mam nadzieję każdy się ze mną zgodzi. W grach komputerowych od EA SPORTS nie był on jednak nigdy popularnym wyborem, m.in. przez jego w teorii dość ociężałą sylwetkę. Zazwyczaj więc był on tańszym wyborem względem innych, wysoko ocenionych kart, takich jak Lionel Messi czy Cristiano Ronaldo.

W tym roku jest podobnie – Lewandowski jest wysoko oceniony, bo nominalnie aż na 90, ale nie jest to znowu droga karta. Sięgnąć możemy po niego za około 50 000 monet. W moje ręce wpadła jednak lepsza wersja polskiego napastnika – karta “w formie” oceniona na 91. Nieco z przypadku, bo w pierwszej, darmowej paczce otrzymanej zaraz po odpaleniu gry pierwszego dnia. Robert ma jeszcze lepszą kartę – RTTK, ocenioną na 92, ale nie dane mi było jej jeszcze testować. 

Karta na papierze

Nasz najlepszy napastnik może pochwalić się nieźle wyglądającą kartą specjalną z pierwszej drużyny tygodnia. Wygląda ona dobrze pod wieloma aspektami, takimi jak strzelanie. Robert – jak zresztą dobrze wiemy – jest maszyną do zdobywania bramek. My, Polacy, przywykliśmy do tego, że po każdym weekendzie możemy oglądać bramki naszego rodaka w najlepszych ligach świata, więc najlepiej znamy jego możliwości. EA SPORTS na tej akurat karcie oceniło jego strzelanie na 92, więc jest to znakomity wynik – jeden z najlepszych w całej grze. Jego drybling oraz aspekty fizyczne stoją także na dobrym poziomie. Gwiazdki sztuczek i słabszej nogi są także na topowym poziomie – 4*/4*. Problemem jest rzecz jasna tempo, które trochę “odstrasza” – choć i tak nie stoi na jakimś ekstremalnie niskim poziomie. Wynosi ono 77. 

Style gry “Lewego”

Robert Lewandowski na swojej karcie “w formie” ma 7 stylów gry:

• Potężna główka+ – strzela głową z największą celnością i siłą.
• Strzał finezyjny – szybciej wykonuje finezyjne strzały dzięki dodatkowej krzywiźnie i zwiększonej celności.
• Strzał podcinką – wykonuje strzały podcinką szybciej i z większą dokładnością.
• Mocne strzały – wykonuje mocne strzały szybciej i ze zwiększoną prędkością.
• Przecinające podania – podania przelotowe są dokładniejsze, podania podkręcone są bardziej zakrzywione, a podania precyzyjne szybciej docierają do celu.
• Pierwszy kontakt – zmniejsza liczbę błędów podczas przyjmowania piłki i jest w stanie szybciej przejść do dryblingu z większą kontrolą.
• Trivela – kontekstowo uruchamia podania i strzały zewnętrzną częścią stopy.

Wrażenia z gry

Robert Lewandowski w nowej grze sprawia wrażenie solidnego napastnika. Ciężki do przewrócenia, dość waleczny, często potrafi odebrać przeciwnikowi piłkę. Dobrze sobie w tych fizycznych aspektach radzi. Ale to nie od tego jest głównie napastnik – jego rolą jest głównie strzelanie bramek. A idzie mu to znakomicie. 

“Lewy” zdobywał u mnie bramki w praktycznie każdym meczu. Wiadomo, jego głównymi zaletami w tej kwestii jest dobre ustawianie się, style gry oraz umiejętności strzeleckie. Wadzi  niezbyt wysokie tempo, które chociaż mimo wszystko odczuwalnie jest o wiele większe niż te na papierze. To wszystko przez jego styl biegania – głównie lub kontrolowany przedłużony. Sprawdza się on u Roberta znakomicie, choć wiadomo – czołowych stoperów nie uda nam się wyprzedzić. 

Artykuł Robert Lewandowski w akcji. Test ulepszonej wersji Polaka (IF 91) pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

EA SPORTS FC 24 miało swoją światową premierę 29 września 2023 roku. Nieco ponad tydzień od publikacji naszej recenzji. Gracze mogli już budować swoje składy i rywalizować od 22 września, pod warunkiem, że mieli wykupiony pre-order w wersji Ultimate. Tydzień testowania gry za mną, więc chciałbym podzielić się moimi wrażeniami. Czy to dalej odgrzewany kotlet?

Witaj w klubie!

“Witaj w klubie” – tak brzmi hasło powitalne przy uruchomieniu gry. Podobne hasła były również powtarzane jeszcze miesiące przed premierą. Nowe hasło kojarzy mi się przede wszystkim z wielkim re-brandingiem, jakiego dokonało EA SPORTS. W zasadzie, to przeprowadzono go wzorowo pod kątem graficznym i marketingowym. Nowa gra wygląda bardzo świeżo jeśli chodzi o jej prezencję czy nowe menu, a jeśli chodzi o licencje względem poprzednich edycji “FIFA” – nic nie ubyło. 

Tryby gry

EA SPORTS FC 24 daje nam szeroką możliwość wyboru jeśli chodzi o to, w co my właściwie chcemy grać. Jest wiele trybów, a każdy znajdzie z pewnością coś dla siebie.

• Szybki mecz – najprostszy tryb rozgrywania spotkań off-line. Nada się idealnie do luźnej, rekreacyjnej, szybkiej gry, ale i do starcia ze znajomymi na kanapie. Nie trzeba się dużo trudzić, aby uruchomić spotkanie, czy to w swojej ulubionej lidze, czy chociażby w europejskich pucharach. 
• Kariera menedżera – wciel się w swojego ulubionego menedżera i poprowadź wymarzony zespół dobierając odpowiednie koncepcje taktyczne, zatrudniając innych trenerów i asystentów i dobierając odpowiednią kadrę. Tryb pozwala także na stworzenie własnej postaci trenera, co ewidentnie daje szersze możliwości tym, którzy chcą podpisywać się jako trener swoim własnym nazwiskiem!
• Kariera zawodnika – zagraj dowolnym zawodnikiem i wprowadź go na szczyt jego możliwości. Możesz także utworzyć własnego zawodnika, wpisując dowolne dane, wiek, wzrost czy  modelując jego twarz. Rozwijaj go za pomocą wielu opcji treningowych czy podejmuj własne, indywidualne decyzje. Spełniaj marzenia o grze w najlepszych ligach, reprezentacji czy UEFA Champions League. 
• Ultimate Team – najpopularniejszy tryb w FC 24. Pozwala na budowanie własnej, wymarzonej drużyny za pomocą kart zawodników. Dosłownie co kilka dni pojawiają się w nim nowe karty, czy to w odpowiednich zadaniach, wyzwaniach a także dostępne w paczkach. Tryb idealny dla tych, którzy mają wiele czasu na grę zarówno on-line jak i off-line.
• Kluby – odpowiednik “Wirtualnych Klubów”, znanych nam przed laty w grach serii “FIFA”. W nim możesz bawić się razem ze znajomymi, tworząc swoją postać zawodnika  i zapraszając ich do swojej własnej drużyny. Każdy operuje własną postacią. Razem będziecie mogli rywalizować z innymi zespołami, w których najczęściej gra kilku realnych graczy oraz boty. 
• Volta Football – futbol uliczny. Można w przyjemnym klimacie pograć chociażby mecze w formacie 3 na 3, bez żadnych rzutów z outu, rożnych i innych udziwnień. Można wybrać kilka boisk i bawić się, nawet jak na brazylijskich osiedlowych boiskach.
• Sezony – rusz na podbój FC 24 swoją ulubioną drużyną. Pnij się coraz wyżej grając z coraz lepszymi graczami on-line. Istnieje także analogiczna wersja tego trybu, ale do gry 2v2 wraz ze znajomym – Sezony współpracy. 
• Mecze towarzyskie on-line – idealna forma do luźnego spędzenia czasu ze znajomym, który gra “po drugiej stronie ekranu”. Można się dobrze bawić, trochę powkurzać, ale i pośmiać nawzajem z własnych błędów. 
• Turnieje – możesz rozpocząć swój turniej off-line – na przykład Puchar Polski, UEFA Champions League, czy turniej o inny ważny puchar. Czeka Cię sporo spotkań!
• Naucz się grać – wiele mini gier przygotowanych specjalnie dla tych, którzy są podszkolić swoje umiejętności gry w FC 24. Dostępna jest także arena treningowa, na której możemy trenować “sam na sam” z bramkarzem, stałe fragmenty gry oraz wreszcie zagrać mecz 11 na 11. 

Rozgrywka

EA SPORTS FC 24 niesie za sobą zmiany w rozgrywce względem FIFA 23. Wnosi je przede wszystkim ulepszony silnik – HypermotionV. Odpowiada on za wiele nowych animacji piłkarzy, ale i po prostu za to, jak wyglądają nasze mecze. Całość będzie oczywiście ulegać zmianom, które będą przeprowadzane w aktualizacjach, ale póki co powiem krótko – rozgrywka w nowej wersji gry jest mocno… kontrowersyjna. O co mi dokładnie chodzi?

Gra w polu

Nic innego nie będzie lepszym przykładem na pokazanie, jak wygląda rozgrywka niż zwykła gra w polu. Mam wrażenie, że wiele rzeczy piłkarze obecnie wykonują okropnie niechlujnie. Zwykłe podania, podania prostopadłe górą – to coś, co mam wrażenie znacznie poszło w dół jeśli chodzi o jakość względem FIFA 23. Piłkarze często nie są też zainteresowani piłką, choćby przy wrzutkach a i losowym podaniu górą przeciwnika. Także wiele animacji jest po prostu dziwnych i zbugowanych, a piłkarze jak przewracali się o siebie samych, tak dalej to robią. Mimo wszystko taka ogólna gra nie zmieniła się zbytnio względem FIFA 23, więc nie będziecie czuli, że jest to dość drastycznie różnego, gdy odpalicie FC 24.

Co do gry w polu, warto też napomnieć jak gra się w obronie w tej edycji. Myślę, że przynajmniej teraz, w pierwszych tygodniach gry, gra obronna po prostu nie wygląda dobrze. Grając klasowymi stoperami nawet oni często popełniają błędy, a zabranie piłki przeciwnikowi jest nieco cięższe niż rok temu. 

Bramkarz

Słabe wrażenia mam też jeśli chodzi o bramkarzy. Otóż odnoszę wrażenie, iż golkiperzy w ogóle nie łapią piłek. Prawie wszystko, co leci w ich stronę piąstkują czy wybijają na rzut rożny. Jest to dziwne, bo zazwyczaj strzały te nie lecą w trudne miejsca do obrony, tym bardziej, gdy mamy pomiędzy słupkami wysokiego, postawnego bramkarza. Niestety po tygodniu gry moje odczucia w kwestii bramkarzy pozostają niezmiennie słabe. 

Stałe fragmenty gry

Czy coś się w tej kwestii zmieniło względem FIFA 23? Mam wrażenie, że niewiele. Rzuty rożne, wolne czy też karne, są wykonywane przez zawodników w bliźniaczo podobny sposób do FIFA 23. Choć jednak rzuty wolne stały się chyba jeszcze większymi prezentami dla ich wykonawców, bo nawet strzelając kimś niezbyt dobrym, przy dobrym wycelowaniu mamy po prostu darmową bramkę. Konieczne jest przesunięcie się bramkarzem za pomocą prawej gałki na padzie – wiem co mówię, bo doświadczyłem takich bomb z wolnego na “własnej skórze”.

Style gry – spore urozmaicenie

EA SPORTS chce przenieść nas do jeszcze bardziej realnego świata piłki nożnej, dodając piłkarzom cechy, dzięki którym znamy ich z prawdziwych boisk. Są to “Style gry” oraz “Style gry+” – te pierwsze tyczą się praktycznie wszystkich zawodników w grze – te drugie tyczą się jedynie wybranych, najlepszych zawodników. Mogą mieć oni jeden ulepszony styl gry i przez to największą skuteczność w danym fragmencie gry. Na przykład przy ulepszonych strzałach finezyjnych, główkach. Daje to mnóstwo jeśli chodzi o poprawę precyzji strzałów czy jakość defensywną, ale oczywiście można zauważyć, że czasami niektóre style gry powodują lekkie, chwilowe bugi w grze. 

Nie jest to jednak oczywiście w pełni nowość – podobne style były już na krótko w FIFA 12. 

Listę oraz więcej informacji o działaniu PlayStyles znajdziecie w tym artykule: KLIK

Style biegania

Rodzaje stylów biegania w tej edycji zostały nieco zmienione. Względem FIFA 23 dodano jeszcze cztery style biegania – głównie przedłużony, kontrolowany przedłużony i głównie eksplozywny oraz kontrolowany eksplozywny. Myślę, że takie style biegania są jak najbardziej na plus i jeszcze bardziej urozmaicają nam poruszanie się zawodników. Te zmiany można odczuć poruszając się wieloma zawodnikami, a sam zauważyłem, że styl kontrolowany przedłużony jest chyba na dłuższą metę najbardziej efektywny. Szczególnie u środkowych napastników. Gracze z eksplozywnymi stylami także biegają szybko, ale w dużej mierze tylko na starcie – ich bieg w późniejszej fazie nie jest tak efektywny. Idealnie ilustruje to ta grafika:

Ogólna imersja

Imersja i wciąganie się w grę są także rzeczą arcyważną przy ogrywaniu nowego tytułu. Wszelkie detale, animacje, nowe scenki są zawsze mile widziane, gdy są dobrze zrobione. Tutaj z tym “dobrze zrobione” bym mocno polemizował, bo o ile faktycznie doszło parę nowych detali i zmian jeśli chodzi o scenki – choćby w karierze, to wiele rzeczy zostało kompletnie popsutych.

Przede wszystkim scenki przedmeczowe – przydają się zawsze przy jakichś ciekawych meczach w karierze. Zostały one skrócone, a na domiar złego nie ma scenki wychodzenia na murawę. Serio. Albo ja nie wiem jak to włączyć, albo tego po prostu nie ma – no bo skoro inne scenki są, to czemu nie ma akurat tej? Brzmi i wygląda to po prostu źle. 

Kolejną sprawą są mecze reprezentacjami. Niestety – tutaj tak samo, nie dość, że nie ma wychodzenia na murawę i “śpiewania” hymnu, to hymn naszego państwa puszczany jest w formie “soundtracku” podczas scenek w szatni i na trybunach. Szczerze – naprawdę jest to słabe. 

Detale to też ważna rzecz. Ale to, o czym chcę powiedzieć to nawet nie detal, a podstawa licencjonowanej ligi. Tablica wyników Premier League w nowej grze od EA nawet nie jest tą oryginalną, którą znamy z TV. Zabrakło nawet tak istotnego detalu, na który zwracać uwagę będą na pewno fani prowadzenia własnej kariery. Trochę słaby numer, i jak mamy nie modować gry, drogie EA?

Nowe menu

Menu przeszło gruntowną transformację względem FIFA 23. Przypomina ono bardziej selektor trybów z FIFA 07, gdzie wszystkie opcje mieliśmy ustawione pionowo po lewej stronie. Wydaje mi się, że teraz menu wygląda o wiele bardziej przejrzyście, ale i trzeba przyznać – jest po prostu ładnie i schludnie, jeśli można tak to ująć. 

Niestety, w pełni nowe menu nie przekłada się w pełni na tryby gry – chociażby w karierze menedżera czy zawodnika, dalej mamy sporo kafelkowego designu tak, jak było to w poprzednich latach. W zasadzie w Ultimate Team działa to chyba najlepiej. 

Ultimate Team

Najpopularniejszy tryb w EA SPORTS FC 24. Wreszcie pora wziąć go na ruszt. Ogółem mówiąc w tym trybie pojawiło się wiele ciekawych nowości, tak już poza tymi stylami biegania czy stylami gry, które są wszędzie. Jest trochę elementów, które można pochwalić, ale przede wszystkim powiem więcej o ewolucjach.

Ewolucje to kolejny dobrze zapowiadający się element Ultimate Team. Jest ich kilka rodzajów, i według ich kryteriów możemy ulepszać danych zawodników. Możemy chociażby postawić na ewolucję skrzydłowego, napastnika lub środkowego obrońcy. Ulepszenie skrzydłowego jest płatną ewolucją kosztującą 50 000 monet. Jest to świetny element gry, pod warunkiem, że EA SPORTS będzie dodawać coraz nowsze ewolucje pozwalające ulepszać jeszcze lepszych piłkarzy. 

Zobacz więcej informacji o ewolucjach w UT: KLIK

Ewolucje są oczywiście świetnym pomysłem, ale nie możemy zapominać, jak skończyły chociażby słynne Momenty z FIFA 23. Dalej są one w grze FC 24, jednakże w poprzedniej edycji gry nie miały one większego sensu. Nagrody nie były aktualizowane i z czasem nie opłacało się w ogóle tego trybu uruchamiać. W tej edycji też nie zapowiada się na coś ciekawszego, choć mam nadzieję, że coś w tej kwestii ruszy. 

Warto mimo wszystko docenić EA SPORTS za małe detale, takie jak wreszcie możliwość zbierania wszystkich zadań na raz. Gracze się o to upominali, a teraz jest to wreszcie możliwe. Gracze prosili także o skrócenie meczów w Squad Battles, czyli trybie meczów off-line, za które rozgrywanie też dostajemy co tydzień nagrody. Długość meczów została skrócona do 4 minut na połowę, a nie 6, jak było w poprzedniej edycji gry. 

Ogółem mówiąc Ultimate Team to chyba tryb, który trzyma się dobrze pod kątem ilości plusów od graczy, bo jednak to na nim EA SPORTS buduje każdą kolejną grę “FC” a wcześniej “FIFA”.

Kariera

Powiem ogólnie o karierze, zarówno i menedżera i zawodnika. Doszło wiele zmian, które w zasadzie wydawały się być świetnymi pomysłami, a wyszło, że to raczej po prostu “bajery” do przeklikania. Chodzi mi o koncepcje taktyczne, które mamy do wyboru jako menedżer. Słynna Tiki-taka Guardioli, Gegenpressing spopularyzowany przez Juergena Kloppa czy nawet Autobus – między innymi takie nazwy widnieją przy wyborze koncepcji taktycznych. Jak one działają?

W zasadzie są to tak jak powiedziałem – trochę “bajery”. Oczywiście, jako trener główny jesteśmy odpowiedzialni za wybór tej koncepcji, a także – co jest nowością – zatrudnienie odpowiednich asystentów i trenerów dla napastników, pomocników, obrońców i bramkarzy. Najlepiej właśnie według tej wybranej przez nas koncepcji taktycznej. Możemy ją też modyfikować wedle naszych preferencji, a także ustawiać plany dla naszych piłkarzy – czy mają skupić się na taktyce czy wytrzymałości. Nie jest to coś, bez czego nie wygramy, ale mimo wszystko zmiana jest ciekawa i można się tutaj trochę pobawić.

Dobrze zrobione są także przygotowania przedmeczowe. Jako trenerzy otrzymujemy raport, jakim składem drużyna przeciwna może wyjść przeciwko nam. Mamy informacje o koncepcjach taktycznych, najważniejszych zawodnikach – to jest także ciekawy smaczek. 

Tak samo można pobawić się faktycznie w trenera i wcielić się nieco w jego postać. Wreszcie możemy faktycznie stanąć przy linii i obserwować z tej pozycji co dzieje się na boisku. To ewidentny plus dla tych, którzy potrzebują takiego wcielenia się w trenera i chcą nieco więcej realizmu. Tutaj go oczywiście dostaną. 

W karierze – czy to zawodnika, czy też menedżera, warto też odnotować ciekawą nowość. Chodzi o galę Ballon D’Or, czyli tak zwanej “złotej piłki”. Oczywiście nie jest to najrzetelniejsza nagroda do promowania, bo chociażby FIFA The Best czy Zawodnik Roku UEFA mają o wiele większą wagę. Jeśli chodzi jednak o popularność nagrody i samej gry, to zarówno EA SPORTS jak i France Football na tym ogromnie skorzystały. Sami zobaczcie, jak to wygląda.

Wymagania sprzętowe

Podsumowanie

EA SPORTS FC 24 nie zaskakuje nas niczym kompletnie nowym. To FIFA 23 przebrana w “ciekawsze opakowanie”, z lepszą prezencją wizualną oraz kilkoma nowościami. Oczywiście, wiele rzeczy zasługuje na pochwałę, tak jak nawet trochę podrasowana kariera, ewolucje w Ultimate Team czy też style gry. Wiele jednak psuje rozgrywka oraz sama imersja, przez co suma sumarum gra może wyglądać z perspektywy wielu osób po prostu słabo. Zagrajcie sami i oceńcie, jak Wam się podoba EA SPORTS FC 24.

Artykuł Zagraliśmy w EA SPORTS FC 24. Nasze wrażenia po tygodniu testowania pochodzi z serwisu FIFASite.pl.

Powiem szczerze, nigdy nie widziałem kogoś takiego jak Ronaldinho. To jeden z najlepszych piłkarzy w historii, mimo swojego względnie krótkiego pobytu na absolutnym szczycie, bo wiemy, że mógł być na nim dłużej. To właśnie on zapisał się w historii światowej piłki jako ten, który na boisku ma luz. Jako ten, który gra spektakularnie – zarówno efektownie, jak i efektywnie. Za to go lubię i lubi go na pewno wielu fanów piłki nożnej – sympatyków ma nawet w gronie fanów Realu Madryt. A grał przecież głównie dla FC Barcelony i AC Milanu. 

W jednym z wyzwań budowania składu w FIFA 23, Ronaldinho pojawił się stosunkowo niedawno. Połowa sierpnia to już kompletna końcówka gry, a jak się bawić, to najlepszymi. Mimo wszystko “Ronnie” wzbudził ogrom kontrowersji przez wymagania, które trzeba spełnić, aby go pozyskać. To aż 33 wysoko ocenionych składów. Jest jednak czasochłonna, lecz prosta droga, którą można przejść i dość łatwo pozyskać Brazylijczyka. To ciągły mechanizm – “2/3 paczki 84×10 w SBC > jeden skład na Ronaldinho > znowu 2/3 paczki”. Ale czy warto?

“Ronnie” na papierze

Trudno szukać jakichś minusów na samej karcie brazylijskiego magika. W końcu to karta oceniona na 98, z całkowicie odjechanym w kosmos dryblingiem, świetnym tempem, podaniami i strzałami. Jakby się postarać, to na siłę te wszystkie wartości pewnie ze stylem gry mogłyby wynosić 99. Ale właściwie to trzeba przyznać, a może raczej zadać samemu sobie pytanie – robi to na Was jeszcze wrażenie? Sama karta ma jeszcze jeden plus – jej piękne, nieco fioletowe tło, oraz wspaniałe dynamiczne zdjęcie. To też super “smaczek”. 

Ustawienie w grze

Ronaldinho ustawiłem w grze w formacji 4-2-3-1, za plecami Erlinga Haalanda (97) i w linii z Rashfordem (98) i Sancho (96). Tak go głównie testowałem, choć powiem szczerze, że może on grać na praktycznie każdej pozycji w ataku. Nie będzie problemu z ustawieniem go na lewym, prawym skrzydle, też przede wszystkim dzięki jego gwiazdkom, szybkości i sylwetce. Na szpicy? Też da radę, bo to niesamowity goleador, ale i ktoś, kto chętnie wykłada tzw. “ostatnie podania”. 

Jak gra Ronaldinho?

Powiem szczerze, nie sądziłem, że będę się tak dobrze bawił w połowie sierpnia. Nie ma co ukrywać, sam zawodnik w grze jest fantastyczny. Ma dosłownie wszystko, czego potrzeba – bardzo szybki, odnajdujący dobrze wolne pole, zwinny, a zarazem silny i skuteczny. Do tego gwiazdki, ale szczerze, chyba nie powinienem o nich nawet wspominać. Ktoś bez pięciu gwiazdek sztuczek i słabszej nogi jest dziś średnio brany pod uwagę jako kandydat do pierwszej jedenastki. Wracając – ponad to, dobra sylwetka Ronaldinho sprawia, że poruszać się można nim praktycznie bezproblemowo. Odnajdzie się i na skrzydle, ale i za plecami napastnika – ja testowałem go więcej w tym drugim wariancie, ale powiem szczerze absolutnie nie robi mi to różnicy. Być może na ofensywnym pomocniku “Ronnie” odnajdzie się jeszcze lepiej przez doskonałe, wypieszczone długie podania, którymi można karmić zarówno skrzydłowych jak i napastników. Wady? Praktycznie brak. Piłkarz fenomenalny. 

Cena. A może raczej czas?

Nasz czas jest jak dobrze wiemy bardzo cenny, ale jeśli ktoś ma go nadmiar i ma po prostu chęć, to może zrobić Ronaldinho praktycznie zerowym kosztem. Mówiłem o tym na początku – trzeba wyłącznie czasu na siedzenie, robienie paczek 84×10 i przepalanie tego, co będziemy oszczędzać, na kolejne składy o Brazylijczyka. Czas jest tutaj potrzebny przede wszystkim ze względu na to, że potrzeba na niego aż 33 składów, ale zrobicie go w kilka godzin. Polecam zacząć od samego końca, bo będzie łatwiej jeśli chodzi o karty “fodderowe”. 

Artykuł Największe wyzwanie w historii. Czy warto zrobić Ronaldinho (98)? pochodzi z serwisu FIFASite.pl.