Źródłowy tekst pochodzi ze strony kodromagazine. 

Dlaczego możemy uznać „FIFA 98: Road to World Cup” za najlepszą edycję popularnego symulatora EA Sports? Za mityczne intro w rytm Blur’s Song 2, za włączenie trybu Road to the World Cup z istniejącymi wówczas 172 drużynami narodowymi, za włączenie jedenastu lig ze 189 klubami, za zaoferowanie nam pierwszego edytora drużyn i zawodników, za obejmują wszystkie fazy kwalifikacyjne i ostatnią fazę Mistrzostw Świata we Francji 1998, za włączenie 16 stadionów z ich filmami wprowadzającymi, za dostosowanie wyglądu zawodników i za umożliwienie nam gry przez drugi rok z rzędu i ostatni, wciągająca piłka nożna halowa.

 

 

„FIFA: Road to World Cup 98” (powszechnie w skrócie „FIFA 98”) ukazała się w 1997 roku i była piątą edycją serii „FIFA” firmy Electronic Arts i drugą z symulatorem 3D (tylko na 32 konsole) , bity i szt). W zależności od kraju na okładce pojawili się różni gracze: David Beckham w Wielkiej Brytanii, Roy Lassiter w Stanach Zjednoczonych, Meksyku i Brazylii, David Ginola we Francji, Raúl w Hiszpanii, Paolo Maldini we Włoszech i Andreas Möller w Niemczech.» FIFA 98″ została wydana na Microsoft Windows, PlayStation, Nintendo 64 i Game Boy, a także jako ostatnia wersja wydana na Sega Genesis, Sega Saturn i Super Nintendo Entertainment System (SNES).

 

Ze wszystkich funkcji, które wymieniliśmy powyżej, najbardziej wyróżniał się tryb Road to the World Cup, ponieważ żadna kolejna edycja serii nie zawierała wszystkich reprezentacji FIFA, aż do edycji specjalnej Mistrzostw Świata FIFA 2010. Republika Południowej Afryki, która obejmowała wszystkie 199 narodów FIFA, które brały udział w kwalifikacjach.

„FIFA: Road to the 98 World Cup” wyróżniał się również jako pierwsza część, w której zasada spalonego była stosowana poprawnie, ponieważ w poprzednich, gdy gracz był na pozycji spalonej robiąc cokolwiek poza bieganiem, był karany za spalony, nawet jeśli piłka została podana do tyłu. Wersje gry „FIFA 98” na PlayStation, Nintendo 64 i Saturn poprawiły to tak, że gra przyznaje rzut wolny tylko na spalonym, jeśli piłka zostanie podana mniej więcej do miejsca, w którym znajduje się gracz na pozycji spalonej.

Chociaż „FIFA 98” została uznana za technicznie gorszą od „International Superstar Soccer 64” Konami, większość krytyków w tamtym czasie zauważyła wielką ewolucję gry od jej poprzedniczki „FIFA 97” / „FIFA Soccer 64”. ». Ponadto bardzo pozytywnie oceniono przyznanie licencji dla prawdziwych zawodników i drużyn w grze (prawie w 100% licencjonowanych), co komercyjnie dało jej ogromną przewagę nad „International Superstar Soccer 64”, co choć nie wystarczyło do zrobić to w lepszym meczu (łącznie), był to wystarczający powód, aby fani piłki nożnej wybrali oba mecze.

Inne aspekty, które zostały wysoko ocenione przez krytyków, to dokładność i różnorodność opinii dotyczących rozgrywki, szczegółowe renderowanie modeli graczy, płynne animacje, bogactwo opcji rozgrywki i realistyczne ruchy graczy. Co ciekawe, najlepsza wersja gry na konsole nie pojawiła się na PlayStation, ale na N64, podczas gdy wersja na Saturna została przyjęta znacznie gorzej; poprzez uwzględnienie problemów, które nie występowały w innych wersjach gry.

Po „FIFA 98: Droga do Mistrzostw Świata” nadejdzie gra wideo „World Cup France 1998” ze wszystkimi licencjami i stadionami Mistrzostw Świata, a także umożliwi nam grę w 8 klasycznych finałach Mistrzostw Świata w kolorze sepii z 16 z nich to najlepsze drużyny w historii futbolu. Wprowadzono oficjalne stroje drużyn narodowych, w tym tarcze i logo sponsorujących marek sportowych (z wyjątkiem bramkarzy, którzy otrzymali ogólny strój). Silnik gry został oparty na „FIFA: Road to World Cup 98”, chociaż zawierał kilka drobnych usprawnień, takich jak zmiana strategii w grze i pozycjonowanie gracza.

 

Podobnie jak w «FIFA 98», zawodnicy i drużyny mogli być edytowani: z możliwością modyfikacji rysów twarzy i włosów graczy, mogliśmy również wykonywać połączenia dla każdej z drużyn narodowych. Brytyjska wersja gry zawierała komentarze Johna Motsona i Chrisa Waddle’a, a także głosy Des Lynama i Gary’ego Linekera do wprowadzenia i harmonogramów drużyn. W wersji hiszpańskiej uwagi przedstawili Manolo Lama i Paco González.